نوشته پنجم

مثل لایه های سنگ، که با گذشت زمان بوجود میان و تاریخش رو نشون میدن،
این وبلاگ هم حکم همچین چیزی رو داره واسه من.

دلم تنگ میشه مینویسم، خسته میشم مینویسم. مینویسم جایی که شاید هیچکس هیچوقت نخونه. شاید هم بخونه. کی میدونه؟

گفتی میخوای ارشد هنر شرکت کنی، عالیه. به نوعی رویای منم هست. امیدوارم بری و موفق شی. تهران میتونه برات خیلی بهتر از این شهر تخمی باشه. امیدوارم موفق شی.